Archiwa kategorii: Bez kategorii

Różaniec Misyjny – 24 października 2017

„Jeżeli pragniesz spokoju duszy i kiedyś jej zbawienia, rozszerzaj nabożeństwo Różańca Świętego, bo ten, kto to czyni, nigdy nie zginie”. Te słowa, skierowane przez Matkę Bożą do bł. Bartolo Longo, były tematem tegorocznych pompejańskich rekolekcji różańcowych, trwających trzy dni w parafii pw. św. Jadwigi Królowej. Zwieńczeniem rekolekcji był Różaniec Misyjny, który 24 października 2017 roku poprowadzili studenci z Duszpasterstwa Akademickiego „Emaus” w Rzeszowie. Rekolekcje wygłosił ks. Franciszek Rząsa, kapelan i duszpasterz Przystani Matki Bożej Jasnogórskiej w Jarosławiu. W jednej z nauk rekolekcyjnych ks. Rząsa zwrócił się do wiernych: „Umiłujcie różaniec! Niech on stanie się waszą ulubioną modlitwą. (…) Można go odmawiać nie tylko w świątyni, w domu, ale w drodze, gdziekolwiek jesteś. Ileż to nie raz marnujemy czasu, zamiast wykorzystać go na modlitwę różańcową”. Po zakończeniu Mszy Świętej parafianie oraz studenci wyruszyli na ulice miasta, odmawiając różaniec w językach świata. Wspólna modlitwa była ofiarowana w intencji misji i wszystkich, którzy wyruszyli do innych części świata, by głosić Dobrą Nowinę o zbawieniu. Modlitwa różańcowa została poprowadzona przez członków Duszpasterstwa Akademickiego w następujących językach: angielskim, rosyjskim, norweskim, niemieckim, hiszpańskim, łacińskim, greckim, włoskim, japońskim i rumuńskim.

Jarosław Mrugała

Wspomnienia z Kamerunu – 17 października 2017

17 października 2017 r. na wtorkowym spotkaniu gościliśmy pana Zygmunta Deca, który pomagał w pracach w Kamerunie. Opowiadał on o warunkach, klimacie, kulturze i mentalności żyjących tam ludzi. Jego prezentację urozmaicały liczne zdjęcia oraz filmy ukazujące codzienne życie mieszkańców Kamerunu. Pan Zygmunt opisał nam również sytuację misyjną, jaka panowała podczas jego pobytu w tym kraju. Mogliśmy się przekonać o olbrzymiej pracy wkładanej przez siostry zakonne, księży oraz ludzi świeckich w głoszenie dobrej nowiny o Chrystusie. Widać to było przede wszystkim na relacji z Mszy Świętej, w której Kameruńczycy brali czynny udział poprzez śpiew i tańce. Najbardziej w oczy rzucała się ich radość z możliwości uczestnictwa w świętej Ofierze. Dzięki temu spotkaniu mogliśmy się zastanowić nad własnym przeżywaniem Eucharystii i czynnym w niej udziale.

Ewelina Zebzda

Wyprawa w Bieszczady – 15 października 2017

Naszą wycieczkę rozpoczęliśmy możliwie najlepiej, a więc mszą św. o 7 rano w kościele pw. św. Jadwigi Królowej. Lekko mglistym porankiem wyruszyliśmy ośmioosobową eskapadą w stronę Ustrzyk Górnych.

Zachwyceni widokami, które ujrzeliśmy podczas podróżowania, pełni entuzjazmu rozpoczęliśmy naszą wędrówkę górską.

Podczas drogi na jedno z miejsc widokowych, przystanęliśmy na chwilę aby rozkoszować się chwilą (i kanapkami, które zabraliśmy : ) pod dachem altany.

Las wciąż na nowo zaskakiwał nas swoim wdziękiem!

Zdobywanie szczytów rzeczywiście nie było niczym łatwym, ale właśnie w tych trudach, odczuwaliśmy niesamowitą radość ze wspólnej ekspedycji, (co zresztą widać na zdjęciach).

Wspólnymi siłami zdobywaliśmy szczyt za szczytem.

Oczywiście pod opieką ks. Lucjana, którego umiejętności orientacji w terenie okazały się nieocenione.

Momentem kulminacyjnym było dotarcie do granicy polsko-ukraińskiej.

Po kilku zdjęciach grupowych

rozpoczęliśmy zejście. Oczywiście, dokonaliśmy tego w brawurowy sposób. Na szczęście nikomu nic się nie stało.

Na koniec dnia zatrzymaliśmy się w niezwykle klimatycznej restauracji,

przy której oczywiście zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie.

Udało nam się nawet znaleźć śpiącego rycerza w Bieszczadach. 😀

Cezary Ćwikła

Madagaskar – 10 października 2017

10 października 2017 r odbyło się pierwsze spotkanie tematyczne dla członków DA Emaus. W tym roku postanowiliśmy zapoznać się z tematyką misyjną oraz Kościołem w różnych, nawet tych najbardziej odległych zakątkach świata.

Pierwsze spotkanie poświęciliśmy poznaniu Kościoła na Madagaskarze. Przebyliśmy podróż od pierwszych kroków chrześcijaństwa na Czarnej Wyspie aż po czasy obecne. Zapoznaliśmy się zarówno z trudami niesienia Chrystusa przez pierwszych misjonarzy jak i mentalnością tamtejszych ludzi oraz uciążliwymi warunkami, w jakich zmuszeni są żyć. Każdy z nas uświadomił sobie, że bycie misjonarzem to nie tylko głoszenie ewangelii i udzielanie sakramentów, ale również pomoc niesiona bliźniemu, w najbardziej przyziemnych i najprostszych kwestiach. Zgłębiliśmy również żywoty polskich misjonarzy przebywających kiedyś i obecnie na Madagaskarze. Spotkanie zakończyliśmy wspólnym czytaniem listów Ojca Beyzyma.

Marcelina Buczkowska

Rozpoczęcie roku akademickiego w DA Emaus – 3 października 2017

Kolejny rok akademicki w naszym duszpasterstwie Emaus został zainaugurowany. Uczestniczyliśmy we Mszy św. oraz spotkaliśmy się w charakterze integracyjnym i organizacyjnym.
Postanowiliśmy, że w bieżącym semestrze (w związku z hasłem trwającego jeszcze roku duszpasterskiego „Idźcie i głoście”) będziemy omawiać tematykę misyjną.
Ufamy, że rozpoczęty rok przyniesie wiele dobra i będzie błogosławiony przez Pana.

Spotkanie ze św. Elżbietą od Trójcy Świętej

Elzbieta-otwarcie

Córeczka Tatusia. Tego ziemskiego i Ojca Niebieskiego. Św. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej. Miała świadomość swojego posłannictwa dla całego Kościoła. Uwielbiała Trójcę Świętą. Doświadczała działania Ducha Świętego w swym wnętrzu. Była świadoma Boskiej Obecności. Żyła zapatrzona w to co niewidzialne i wieczne.

Paulina Molicka

Spotkanie 28 lutego 2017

Św. Pius X

Jeden z dziesięciu, a właściwie z dziesięciorga potomstwa niezbyt zamożnego małżeństwa. Papież Eucharystii i dzieci. Chronił tradycję i nie bał się krzyczeć przeciw złym zmianom i nowoczesności. Papież Pius X był bohaterem naszego ostatniego spotkania. Papież początku XX wieku, którego nauka, szczególnie ta dotycząca modernizmu, jest wciąż aktualna. Podążajmy za św. Piusem. Otwierajmy się na Chrystusa. Nie bójmy się mówić „nie” bezsensownym zmianom.

Paulina Molicka

Spotkanie 17 stycznia 2017

Karolina

Na ostatnim spotkaniu członkowie D.A. Emaus dyskutowali na temat godności. Inspiracją do rozmów i refleksji stała się postać bł. Karoliny Kózkówny.
Karolina pochodziła ubogiej i prostej rodzinie we wsi Wał-Ruda, jako czwarte z kolei dziecko Jana i Marii. Przejawem żywej wiary w rodzinnym domu były: wspólna modlitwa, zwłaszcza ta wieczorna, codzienne wspólne śpiewanie godzinek, pilne uczestnictwo we mszy św., a także gorliwość w przystępowaniu do sakramentów świętych. Ze szczególną pobożnością Karolina oddawała cześć męce Chrystusowej, odprawiając nabożeństwo drogi krzyżowej. Wielką czcią otaczała też Najświętsze Serce Pana Jezusa. W swoim sercu pielęgnowała szczególną pobożność do Najświętszej Maryi Panny, odmawiając codziennie różaniec, a w czasie pracy recytując przyciszonym głosem „Zdrowaś, Maryjo”.  W maju i październiku  uczestniczyła często o nabożeństwach Maryjnych,  jej prywatne modlitwy przedłużały się do późnych godzin wieczornych.
Posłuszna Bogu, posłuszna rodzicom, chłonęła naukę Chrystusa. Do samego końca pozostała Mu wierna. Zmarła, broniąc własnej godności. W dzisiejszym świecie – pełnym uzależnień depczących ludzką godność, Karolina Kózkówna powinna być, zwłaszcza dla młodych, wzorem do naśladowania.
Jest stara legenda, która mówi że po raju zostały ludziom trzy pamiątki: kwiaty na łące, świecące w nocy gwiazdy i uśmiech jak u dziecka. Karolina była postrzegana jako „kwiat”, jako „gwiazda ludu”, mówiono nawet, że „w ciemną noc, kiedy gwiazda promieniami wystrzeli, od niej i oczom jaśniej i sercu weselej”.

Paulina Molicka

Spotkanie opłatkowe

Opłatek 2

10 stycznia 20017 r.

Wśród nocnej ciszy
Głos się rozchodzi.
Wstańcie pasterze,
Bóg się Wam rodzi.

Przy dźwiękach tej i innych kolęd członkom Duszpasterstwa Akademickiego Emaus upłynął wtorkowy wieczór. Pierwsze styczniowe spotkanie pozwoliło pielęgnować świąteczny klimat. Po wspólnej modlitwie i odczytaniu fragmentu z ewangelii św. Łukasza, studenci i absolwenci wraz z duszpasterzem łamali się opłatkiem. Rozmowom i kolędowaniu przy akompaniamencie gitary Justyny nie było końca!

Paulina Molicka

Spotkanie 6 grudnia 2016

dominik„Czuję pragnienie i potrzebę stania się świętym. Nigdy nie myślałem, że to mogłoby być rzeczą łatwą. Muszę bezwzględnie stać się świętym. Nie wiem tylko, jak mam to zrobić?”  – takie pragnienie miał Dominik Savio i konsekwentnie dążył do jego realizacji. A Ty? Czy każdego dnia budzisz się z taką myślą? Czy pamiętasz o swoim podstawowym powołaniu?
„Mały święty, ale gigant ducha”, czyli Dominik Savio, urodził się 2 kwietnia 1842 roku. Zmarł, mając zaledwie piętnaście lat. O dojrzałości duchowej Dominika świadczą postanowienia, jakie napisał z okazji tej uroczystości w swojej książeczce do nabożeństwa: „będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik, będę święcił dzień święty, moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja, raczej umrę aniżeli zgrzeszę”.
Był wychowankiem świętego Jana Bosko.  Za jego zgodą w 1856 roku założył „Towarzystwo Niepokalanej”. Każdy z członków tego towarzystwa zajmował się jednym z trudnych kolegów, pomagając mu w nauce, w pracy nad sobą itd. W ten sposób Dominik stał się pomocnikiem księdza Jana Bosko w jego pracy wychowawczej. Ryzykując życiem, zaofiarował, wraz z paroma kolegami, swoją posługę w czasie epidemii cholery, jaka szalała w Turynie. Pragnął również gorąco pojednania Wielkiej Brytanii z Kościołem Katolickim. W przyszłości chciał zostać kapłanem.
Pewnego razu podczas gry w piłkę został zapytany, co by zrobił gdyby się dowiedział, że jutro ma umrzeć. Odpowiedział: „grałbym dalej”.
A Ty? Co byś odpowiedział? Czy jesteś gotowy, by jutro stanąć przed Bogiem?
Paulina Molicka